Ramazan Çetin – Külhani

Masanın kenarındaki o kurumuş çay lekesine bakıyorum. Çerçevesi her gün biraz daha belirginleşiyor, sanki kendi kendine büyüyen bir harita. Evin içinde kendime yer bulamıyorum. Koridordaki o bozuk parke, tam ortasına bastığımda ciyaklıyor. Gıcırtı değil bu; kemik sesi. O sesi duymamak için parmak uçlarımda yürüyorum. Evde benden başka kimse yok, biliyorum. Yine de sanki birini uyandırmaktan çekiniyormuşum gibi, sanki içeride birileri varmış da ben sadece onları rahatsız etmemeye çalışıyorum. Dışarıdan, caddeden geçen arabaların sesi, asfaltın nemine çarpıp içeri sızıyor. Pencerenin pervazında geçen kıştan kalan o ölü sinek duruyor. Onu oradan alıp atmıyorum. Süpürürsem, zamanın geçtiğini kendime tescilleyeceğim. O orada olduğu gibi durdukça zamanı dondurduğumu sanıyorum. Ayağa kalktığımda dizlerimden gelen o tanıdık sızı, yaşlandığımı değil de sanki kemiklerimin artık bu eve, bu rutubete alıştığını hatırlatıyor. Pencereye yöneliyorum. Karşı binanın balkonunda bir kadın, sabahki telaşından arınmış, boşluğa bakıyor. Onun boşluğu ile benimki arasında, camın soğukluğu dışında bir mesafe yok. Elimi cama yaslıyorum; avuç içimdeki sıcaklık hızla emiliyor, camın o donukluğu tenime işliyor. Yavaşça arkamı dönüyorum. Odanın içinde biriken o bayat hava, perdelerin ağırlığıyla daha da koyulaşıyor. Işığı açmıyorum. Karanlıkta, eşyaların hatları silikleşirken kendimi daha az yabancı hissediyorum. Koltuğa, o boşluğun tam ortasına bırakıyorum kendimi. Musluktan damlayan su, ritmini kaybediyor. Bir damla, bir sessizlik. Derken bir damla daha. Gözlerimi kapatıyorum. Artık ne o sineğin ölüsü ne de parkenin kemik sesi umurumda. Sadece kendi nefesim var; o da dışarıdaki hayatın gürültüsünden, yalanlarından ve o bitmek bilmeyen “yarın”lardan arınmış halde, yavaşlıyor. Her şey, tam da şimdi, olması gerektiği gibi susuyor. Annem de öyle demişti yoksa başka bir filozof mu?