Ramazan Çetin – Yarı Otomatik Portakal

Nihat Abi, bizim apartmanın en tuhaf adamıydı. Bunun sebebi siyaseti değildi, futbol değildi. Adamın portakalla kişisel meselesi vardı. Her pazar pazardan iki file portakalla gelir, mutfağa kapanır, beş dakika sonra içeriden söylenmeye başlardı. “Yine mi kabuk!” diye bağırırdı. “Biriniz de adam gibi soyulun.” İlk zamanlar karısıyla tartışıyor sanıyorduk. Sonra anladık ki bütün öfkesi portakallaraymış. Bir gün dayanamadım, kapısını çaldım. Elinde yarısı soyulmuş bir portakal vardı. “Abi, bu kadar sinirlenmeye değer mi?” dedim. Portakala bakıp iç çekti. “Bunun standardı yok,” dedi. “Birini üç saniyede soyuyorum, ötekiyle boğuşurken çay soğuyor. Böyle üretim mi olur? ”Aradan birkaç gün geçti. Bir akşam mutfağından matkap sesi gelmeye başladı. Merak edip çıktım. Kapısı açıktı. İçeri girdiğimde matkabı tezgâha ters çevirmiş, ucuna sebze soyacağı bağlamıştı. Etrafta vidalar, pense, bisiklet zinciri, elektrik bandı… Sanki portakal değil de uzay mekiği yapıyordu. “Ne oluyor burada?” dedim. Gözünü bile kaldırmadan, “Yarı otomatik portakal soyma makinesi,” dedi. “Tam otomatiğe bütçe yetmedi.” Ertesi gün apartmanın WhatsApp grubuna tek cümle yazdı: “Prototip hazır. Gönüllü portakalı olan gelebilir.” Akşam bütün apartman mutfağa doluştuk. İlk portakalı makineye koydu. Düğmeye bastı. Matkap döndü, soyacak döndü, portakal dönmeye başladı. Sonra portakal dönmeyi bırakıp mutfağın içinde fırladı. Tavana çarpıp avizenin üstüne düştü. Kimse konuşmadı. Nihat Abi cebinden küçük bir not defteri çıkardı. Bir şeyler yazdı. “Ne yazıyorsun?” dedim. “Yazılım hatası.”  “Abi bunun yazılımı yok.” “O zaman kullanıcı hatasıdır. ” Pes etmedi. Üç gün boyunca makineyi geliştirdi. Zincir ekledi, yay ekledi, motor değiştirdi. Dördüncü gün gerçekten çalıştı. Portakalı koyuyorsun, düğmeye basıyorsun, on saniye sonra kabuğu tek parça çıkmış şekilde eline veriyor. Hepimiz alkışladık. Nihat Abi makineye uzun uzun baktı, sonra tezgâhtan bir bıçak aldı. Portakalı bu kez eliyle soymaya başladı. “E madem oldu, niye kullanmıyorsun?” dedim. Gülümsedi. “Sorun portakal değilmiş,” dedi. “Ben meğer uğraşmayı seviyormuşum.” Bir hafta sonra mutfaktan yine matkap sesi gelmeye başladı. Kapıyı açıp seslendim. “Bu sefer ne yapıyorsun?” İçeriden gayet sakin cevap verdi: “Nar için çalışıyorum. Bunun tam otomatiği imkânsız ama yarı otomatiğini çözerim gibi duruyor.” O gün apartmanda kimse gülmedi. Çünkü Nihat Abi’nin şaka yapmadığını artık hepimiz biliyorduk.