(saykodelik literatür)
Hayatın bazı yerlerinde çok derin çukurlar var. Ve ben hep aynı çukura düşüyorum.
Onun adı, abis.
Normalde görsem yanından yürüyüp geçeceğim dipsiz bir kuyu. Ama nedense içindeki bir şey dikkatimi çekiyor. Eğilip bakıyorum.
En dipte parlayan bir şey var. Baştan çıkarıcı. Gözlerimi kısıp biraz daha eğiliyorum ama nafile.
Denge varlığımı terk ediyor, karanlık çevremi kaplıyor ve ardından rüzgarı yüzümde hissedip salaklığıma gülümsüyorum.
“En dipte cesedimi inceleyecek olan dedektif, sırtımda kendi botlarımın izini bulduğunda oldukça şaşıracak.”
Düştüğüm yer çimenlik bir zemin. Ve bu düşünsel bir düşüş olduğu için ölmedim. Çevremi saran karanlığın bittiği yerde yüksek duvarlar var. Duvarların gölgesi üzerime düşüyor. Ansızın bir hapislik hissi benliğimi dolduruyor. Olmadık şeylere duyulan özlem… Özgürlük umudu ile başımı yukarı kaldırıyorum.
Devasa bir girdap tüm gerçekliği savurarak dönüyor. Yukarıda kıyamet kopuyor olmalı. Hayatlar savruluyor. Yaşamlar alt üst oluyor. Kültürler ve türler yok oluyor.
Ama abis süt liman.
Hissiz. Durağan.
Abis öyle derin ki, yukarıdan döne döne gelen anaforlar saçlarımı bile savurmaya yetmiyor.
İnsanlığımı yitirene dek orada kalmak istiyorum.
Ama bir sorun var.
Hayat devam ediyor.
Bilincim bana sormadan girdaba uzanıyor.
”Haydi!‘ diye bağırıyor yukarı doğru. “Haydi uzan ve savur beni! Duvarlara vura vura parçala!”
Ben direniyorum. Beni başka bir alternatife tüküreceğini bilsem, acizce sarıldığım çimenleri bırakacağım.
Ne fırtına umurumda ne de getirdiği yıkım… Çimlerin yumuşak serinliğinde, evrenin genişliğine kuantum ölçeğinde üzülüyor olmalıyım.
Girdabın merkezine bakıyorum. Kendimi tekmelediğim yerde eğilmiş, aşağı bakan biri var. Çok aşağıda bir parıltı, düştüğü yerden kaldırılmayı bekleyen bir çocuk görüyor.
Ama bilmediği bir şey var. Ben bir yok ediciyim.
O girdabın merkeziyim. Her şeyi içime çekiyorum. Değiştirip tükürüyorum. Büyük, canlı, yönetmeye ve yok etmeye dayalı bir organizmayım.
Bana uzattığı dal kısacık. Ama gönlü öyle temiz ki ulaşıveriyor. Dala tutunsam beni yukarı, kendi bilinmezliğine çekecek.
Gözüm dalın ucunda filizlenen yaprağa takılıyor. Daldan fışkırıyor. Tüm süreci izliyorum. Büyüyor, açılıyor, renk değiştiriyor. Bir tomurcuk… Zaman çiçek ve benim için farklı akıyor. Onu durdurmak istiyorum çünkü güzelliği sinirimi bozuyor. Ne yaparsam yapayım rengarenk taç yaprakların büyümesine engel olamıyorum…
Çiçeği durdurmanın tek yolu var.
İyi kurgulanmış bir cinayet.
Uzanıp dalı kırıyorum.
Elimdeki çiçeğe bakıp daha önce defalarca, oturduğum çimenlere bir anda gömülmeyi istedim. Bunun benim için bir geçiş olacağından emin olarak bunu bekledim.
Ve sonunda elimde ölü bir çiçekle abisin kıyısında buldum kendimi.
Aşağıda bir şey parlıyor…
Bir Cevap Yazın