Telkari çırağının masasına dövülmekten bitap düşmüş; ne olduğu anlaşılamamış, anlaşıldıktan sonra da iş işten geçmiş bir zerya deryasına benzetiyorum kendimi. Zerya, eski Farsçada kıymetli şey, altın anlamına gelirmiş. Böyle söyledim kendime, sabaha karşı duvarlarımda dizili hayaletlerle konuşurken. Korkunç değillerdi, insana benzemiyorlardı. Hayal ettiklerim, yazmak için günlerce kıvranmama rağmen aklıma gelmeyip tam da yatağıma girip uyku çökünce gözümün önünde beliren kelimeler, bir de ben… Kendime bir nokta kadar uzak, bir virgül kadar yakınım. Zamanların en iyisi, zamanların en kötüsü; hem bilgelik çağı, hem değil. Geç kalmalar ve vaktinde orada olmalarla kovuşturulan zamanımın tam ortasındayım. Hem Dante gibi hem değil. Gökyüzünde bir şeyler oluyor; neyin kavgasını yaptıklarını bilmiyorum fakat kuşlar çok çığırtkan. Bana mı böyle geliyor sadece, şüpheliyim. Ya da her şey, türetmek denen kavrama doğru mu göç ediyor, hayret!
Kış bitti, ardından koca bir çamur deryası bırakarak. O kadar kar yağdı ki; çürümüş ölülerin, kurusa dahi dikenleri aynı sivrilikte güllerin, kurumuş kemiklerin üzerine. Açlık mevsiminden bahsediyorum aslen. Açlık yalnızca mide doygunluğu değilmiş, onu da öğrendim. Biliyordum belki de, fakat adını koyamadığı her şeyi sonradan öğrenir insan. İnsan hep öğrenir. Çok acımasız gelecek fakat, alışır da. Alışkanlık çok ayıp değil mi? Sonsuz kere alıştığında eski alışkanlıklarını nereye koyar insan? Ben ceplerime delikler açıp düşürürüm onları, sonra da bilmezden gelirim. Bir bir uzaklaşır ellerimden geçmiş yılların resimleri. Nankörlük de denebilir pekala. Denilsin.
Çırak, gövdeme vuruyor olmalı hala çekicini. Düzlemler yataylaşıp inceliyor, sonra ısınıyor, kaynıyor. Sonra yeniden kalıba dökülüyor, bir şekle bürünüyorum. Yeniden bedenimde aynı zonklama. Çırak, sırtıma sırtıma vuruyor. Zihnimde yolculuk ederken Hephaistos’a denk gelmiş olmalıyım. Hera’nın kendisini kovduğu sebeplerden olsa gerek, durmadan eğiyor beni. Her defasında kusursuz merhalelerde sakatlıyor topuğumdan. Hem kendisine benzememi istiyor hem de kendisine benzememden nefret ediyor. Nedense çok utanıyorum birden; koca Yunan Tanrısı’na çırak demek gibi bir gaflete nasıl düşerim…
Yeniden dikiliyor sevgili hayaletlerim karşıma. Nereden geldiyse aklıma o şarkı yine. Hep aynı şarkı geliyor aklıma, olduk olmadık. Öğrenmenin henüz yaşamakla eş değer olduğu, yaşamanın düşmeden yürümeyi öğrenmekle başlayan, henüz hayattayken sevdiklerim ve masadan eksilmemişken albümler. Arabamın bagajında senelerce üç koli albümle gezdim. Sonra her ne olduysa, bir anda, hepsini çıkarıp bir göl kıyısında ateşe verdim. Bana ait olmayan üç koli albüm. Bir anda oldu, öfkelenmedim, bağırmadım, kızmadım. Sadece tutuşturup çekildim. Böyle gelir ya insana delilik halleri. Bir anda ağlar, bir ana güler. Aşk bir anda gelir. Gitmek arzusu da bir anda. Gitmek demişken; bir anda tası tarağı toparlayıp çekip gitmem gerekiyor dedim kendime. Ev nedir? Bağlı bulunduğum birkaç kolon, orayı ev yapmaya ne kadar yeter? Gitmek kaç defa tekerrür edince asli amacına ulaşır? Kaç gidişe tabi yol. Koşturmaca, kovuşturmaca ve kovulmaca; durmaksızın sürer ömürde. Enerji vardan yok yoktan var edilemez denen fizik teorisi, ne kadar yetersiz kalmış oysa açıklamakta. Yok zannederken ne olur o enerji? Çiçekler laf anlamaz millet, toprak da laf anlamaz. Bir gün nasıl unutulacaksa ses tonum, nasıl hiç var olmamış gibi anlatılacaksam gelecek nesillerin peşinden, işte öyle. Bu yüzden artık mektuplar yazıyorum kendime, hala duyabiliyorken kendimi. Ses rengimden hala memnunken, hala kavga edebiliyorken kafamın içindeki kendimle. Sevgili eşsiz hayaletlerim ve ben, yeni kelimeler türeteceğiz bu gece kendimize. Eşlik edecek ufak masa lambası fakat yetmeyecek. Birkaç tane de mum yakacağım. Perdeler tutuşsun pahasına yakacağım.
Bir Cevap Yazın