Gecelik Esaret

"Hayal kurmak" dedi adına ya da o hayalde merkeze kurulmak

Ozan Saraçlar·16 Kasım 2026·1 dk okuma

Kırılgan, puslu bir geceydi kalbim
Karlar yağıyordu yollarına
Uyanmadı sabah, yorgundu
Karlar kaplamıştı sanki ruhunu
Sonsuz bir sisle, upuzun bir belirsizlikle
Kendisini esir etmişti sanki kalbim

Pusların ardında bir gün bekledi
Aylarca, yıllarca... bekledi, sadece düşünerek
Gittikçe kırılgan bir geceye büründü
Artık orada hapsolmuştu sanki
Gitmek gelmiyordu içinden
Kalbim, kendisine kaybediyordu

Kendi puslarında yürüyemez oldu kalbim
Sonsuz esaretinde, ölümle dans ediyordu
Bir ölümlü ruh gibi, nefesinin kesildiğini hissediyordu

Bitmedi o gece
Güneş, sabahı getirmedi
Sabahsa, ışıkları...
Sanki bir döngüde
Bir yılda, bin yıllık bir serüvendi bu

Aslında fark etmemiş ya
O güneş hep ileri yamaçta beklermiş
Esaret, lütuftu ona göre
Bakamadı ileriye, unuttu geleceği

Baktı...
Doğan güneşe,
İlerideki yamaca,
Geleceğine... sadece baktı

"Hayal kurmak" dedi adına
Ya da o hayalde merkeze kurulmak

Yamaçtaki güneşe baktı
Döndü yüzünü güneşe
Puslu karanlıktan arınmaktı tek dileği
Esirdi kalbim yıllarca
Zincirsizdi şimdi...

Kendisine kaybettiği savaşta
Güneşi kazandı kalbim
Ruhum... kalbimle sarıldı
Kavrulmak üzere güneşin altında
Bıraktılar kendilerini sonsuzluğa

Yorumlar (0)

Oturum kontrol ediliyor…

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz!