Kırılgan, puslu bir geceydi kalbim
Karlar yağıyordu yollarına
Uyanmadı sabah, yorgundu
Karlar kaplamıştı sanki ruhunu
Sonsuz bir sisle, upuzun bir belirsizlikle
Kendisini esir etmişti sanki kalbim
Pusların ardında bir gün bekledi
Aylarca, yıllarca... bekledi, sadece düşünerek
Gittikçe kırılgan bir geceye büründü
Artık orada hapsolmuştu sanki
Gitmek gelmiyordu içinden
Kalbim, kendisine kaybediyordu
Kendi puslarında yürüyemez oldu kalbim
Sonsuz esaretinde, ölümle dans ediyordu
Bir ölümlü ruh gibi, nefesinin kesildiğini hissediyordu
Bitmedi o gece
Güneş, sabahı getirmedi
Sabahsa, ışıkları...
Sanki bir döngüde
Bir yılda, bin yıllık bir serüvendi bu
Aslında fark etmemiş ya
O güneş hep ileri yamaçta beklermiş
Esaret, lütuftu ona göre
Bakamadı ileriye, unuttu geleceği
Baktı...
Doğan güneşe,
İlerideki yamaca,
Geleceğine... sadece baktı
"Hayal kurmak" dedi adına
Ya da o hayalde merkeze kurulmak
Yamaçtaki güneşe baktı
Döndü yüzünü güneşe
Puslu karanlıktan arınmaktı tek dileği
Esirdi kalbim yıllarca
Zincirsizdi şimdi...
Kendisine kaybettiği savaşta
Güneşi kazandı kalbim
Ruhum... kalbimle sarıldı
Kavrulmak üzere güneşin altında
Bıraktılar kendilerini sonsuzluğa