Kapıdan

Bir kapıyı daha kaç kez
Çalacak bu vakur gönlümüz?
Dahası bir kapı yüzünden,
Daha başka kaç kapıya
Yürek dikecek bu kalpten düşümüz?
Gerçeğe zamanla alışsa da
İnsanın kendi iç düzeni,
Ne gariptir ki,
Dışarının düzensizliğinde herkesin zamanla
Mutluluğa uçtuğunu görüyor gönlümüz.
Ve buna karşılık,
Muttasıl bir yalnızlıkta kanadımızı
Onarmaya harcıyor kendi gücümüz.
Ve ne yazıktır ki kelebeğe hasret bir tırtıl gibi,
Kozadan yoksun geçiyor ömrümüz.
Hayalin koynunda gördüğümüz düşümüze karşılık,
Gerçeğin soğuğunda yalnızlığın eline düşmüşüz.
İyisi mi siz bize kapıları tamamıyla kapatın,
Biz sizin adreslerinizi bile unutalım.
Vuslatlardan hayır yok,
Bari biz kendimize visal olalım.