İnsan hep bir şeyleri arar durur
Arş’a çıkar, en derinlere iner
Kelebekten hallice şu kısacık ömürde
Kanadı kırık kuş misali konar göçer
Eğreti bir ot gibi eğrilir bükülür de
Burnunun dibini göremez hiç
Bazen bulduğunu zanneder
Ama çoğu zamanda kaybeder