Sözü elinden aldım onun
Ve kuvvetini şeyin mekâna
İrileşti gözleri zamanın
Aktı bakarken ardından
Sürüklenen dünyanın
Çöl burası çölde çukur mümkün müdür
Çürüyeceği kurutulmuş bir aşkın
Çöl imkanı mıdır yanmanın ve donmanın
Kendine baktığı her yer kendi olan insanın
Sözden çıkışı yoktur; oysa bu acı- tam da acılığından-söze çoktur
Hep artığı kalır kaynayıp da taşanın
Sözü elinden aldım onun
Ruhun gayyası titredi
Ve salındı bedeni magmanın
Sonrası arzu
Kabuğu zorladı ateşin suyu
Kayanın inadı, taşın uykusu
Direndi, direndi ve direndi
Kırıldı yer, aktı vaktin duygusu
İçime...
Dıştı, dışıydı ve dışımdı
Bağ yoktu artık atımın ayağında
Koşan askıda şimdi, koşan ziyandı
Karşıtlıkların anda'lığıydı 'ben'
Mümkünlerin oyuğuydu
Delindi evren:
Ve yutuldu bir anne doğduğu yerden.